1. Wandplanken asymmetrisch indelen: Het onzichtbare raster als fundament

De grootste misvatting bij een vrij wandontwerp is de aanname dat men elementen willekeurig in de ruimte kan verdelen. Ware asymmetrie heeft een sterk tegengewicht nodig om niet onrustig te lijken. Hier komt het onzichtbare raster in het spel. Interieurarchitecten definiëren eerst een horizontale basislijn waaraan het oog zich kan oriënteren. Meestal is dit de vluchtlijn van een lowboard of de bovenrand van een aangrenzende bank. Vanuit deze basis wordt de wand onderverdeeld in onzichtbare verticale kolommen, typisch met een afstand van 60 centimeter.
Om deze structuur tastbaar te maken, heeft u een gesloten, rustig element nodig als visueel ankerpunt. Een compacte hangkast met ondoorzichtige front neemt de optische onrust uit de opstelling weg en dient als centrum waar lichtere planken omheen kunnen 'dansen'. De gladde, greeploze fronten reflecteren het zachte middaglicht en brengen een ongekende rust in de ruimtecompositie, voordat het oog verder dwaalt. Plaats dit ankerpunt idealiter op ooghoogte in het onderste derde deel van het bruikbare wandoppervlak.
Livarea Expertentip: Plaats het zwaarste, gesloten element nooit precies in het midden van de wand. Verplaats het in plaats daarvan precies 30 procent naar links of rechts van de centrale as om de gewenste basisspanning te creëren.
Meubeltip voor visuele rust: De Livitalia Minimal hangkast vormt met zijn monolithische, gereduceerde vormgeving het perfecte tegengewicht voor open, speelse plankconstructies en aardt de gehele wandcompositie.



































